Redenen om comments te killen

Zoals bijvoorbeeld MacStories, Matt Gemmell, Paris Lemon en Dave Winer maar ook het Brabants Dagblad melden, zijn er meer dan genoeg redenen om de comments de nek om te draaien:

- de conversatie verhuist naar Twitter en Facebook;

- een website of blog is het domein van de schrijver. Het is een betere verdeling van rechten en verantwoordelijkheden als anderen op hun eigen blog of Twitter publiceren;

- het was sowieso al een achterhaald idee dat één blogpost een centrale verzamelplek zou zijn van alle relevante bijdragen over een onderwerp. In de blogosfeer was nieuws al een conversatie van verschillende onderling linkende blogposts en nieuwsartikelen; dat elk van deze artikelen een eigen reacties-draadje had is daar moeilijk compatibel mee;

- comments voegen vaak te weinig toe of zijn negatief en verpesten de sfeer. Anders gezegd: er is veel ruis en overlast doordat iedereen dezelfde lijst comments krijgt gepresenteerd, waardoor schreeuwers de meeste aandacht krijgen – en populaire topics verzanden in een onoverzichtelijke brei;

- reacties vergroten de laadtijd van een site;

- modereren kost te veel tijd.

Redenen om comments te behouden

Nadelen van het verwijderen van de reactiemogelijkheid zijn er ook. Maar met het recht op vrije en anonieme meningsuiting, zoals Albert Benschop stelt, heeft dat niet veel te maken. Ga maar bloggen of Twitteren als je je mening kwijt wil – je hebt geen recht om te publiceren op andermans platform. Of, zoals Fred Wilson zegt, zou je gewoon waardevolle bijdragen missen:

@parislemon you are missing out on a rich experience by dissing comments, commenters, and the dialog that results. parislemon.com/post/152882106…

— Fred Wilson (@fredwilson) January 4, 2012

Een belangrijker probleem is dat weblogcomments nog een póging doen om een conversatie te centraliseren, eventueel doordat reaguurders comments plaatsen met links naar relevante artikelen elders. Maar dat is eerder de verantwoordelijkheid van de blogger in kwestie. Bovendien wordt het ook steeds beter om conversaties op sociale media inzichtelijk, linkbaar en archiveerbaar te maken, bijvoorbeeld met hashtags of met pakweg Storify.

Maar dat werkt allemaal nog niet optimaal. Bovendien zijn er veel mensen die wel willen reageren maar dat mogelijk niet met een blog of sociale media-account willen doen – en verwachten dat ze een bijdrage kunnen plaatsen. De meeste sites met een commentfunctie hebben ‘m om die reden: omdat het hoort en je bezoekers het verwachten. In dat geval biedt een platform als Disqus of Facebook comments uitkomst. Maar dat zijn geen bijzonder sterke argumenten. Het is veelzeggend dat we ons bij Johnny Wonder maar weinig bezighouden met blogcomments en modereren – terwijl we organisaties juist helpen met conversationele communicatie en het werken aan online-betrokkenheid met relevante doelgroepen.

Update: ik had natuurlijk een grapje moeten maken over ‘comments welkom’. Comments welkom. Maar ja, QED enzo, hier een paar tweets. Oh, en met dank aan @alper: áls je comments gebruikt, doe het dan goed. If your website’s full of assholes, it’s your fault.

@jaapstronks ik durf er nu niet te commenten ;)

— Gyurka Jansen (@ThE_ED) January 13, 2012

@jaapstronks Omdat we nu social media hebben. Had je daar een hele blogpost voor nodig? :-)

— Alexander Pleijter (@APleijter) January 13, 2012

@jaapstronks het is eerder andersom. Slechte reactiesystemen zorgen ervoor *dat* discussie verhuist naar andere media. Niet eens veel beter.

— Stonehead (@stonehead) January 13, 2012

@jaapstronks Geen referentie aan: dashes.com/anil/2011/07/i…

— Alper Çuğun (@alper) January 13, 2012

@jaapstronks Andere kant is natuurlijk dat commenten op blogpost vaak laagdrempelig is. geen extra inlog nodig enzo

— Huub Bellemakers (@HuubBellemakers) January 13, 2012

@jaapstronks en fanatieke discussies op eigen pagina kan voor commerciele partijen interessant zijn, puur voor pageviews

— Huub Bellemakers (@HuubBellemakers) January 13, 2012

@jaapstronks @stonehead Het viel me op dat veel blogsites hun comments uitbesteden aan een partij als disqus. Heeft dat er ook mee te maken?

— Bram Balk (@brambalk) January 13, 2012

@jaapstronks Discussies blijven ook vaak niet lang genoeg ‘leven’. Social media maakt ze sneller en actiever. Helaas ook vaak laffer.

— Stonehead (@stonehead) January 13, 2012

@jaapstronks en foutgevoeliger. (‘maken’) :)

— Stonehead (@stonehead) January 13, 2012

Mag ik input geven voor zinnige criteria? Dat je met apps dingen fundamenteel beter kunt doen dan met desktopsoftware is een significant iets. Ook dat belangrijke innovaties smarthpone- of zelfs iOS-only zijn. Die apps demonstreren dat iOS de frontlinie is voor de online-revolutie – voor elke markt, van lezen, gmaming en home-entertainment tot fotografie, productiviteit en boodschappen doen. [...] De beste programmeurs, vormgevers en strategen ter wereld zijn op dit moment iOS-apps, aan het maken, die maken dingen die niet eens een web-/desktopvariant hebben. De genoemde apps zijn ervoor de eerste bewijzen, maar het belooft wat voor 2012/2013.

Without further ado, een paar van onze favorieten.

Path. Of het sociale netwerk een uitdaging voor Facebook is staat nog maar te bezien: waar Google+ qua opzet fundamenteel vernieuwend is door zowel besloten communicatie tussen vrienden als openbare ‘broadcast’-communicatie á la Twitter mogelijk te maken, is Path in wezen oude wijn in nieuwe zakken: je kunt statusupdates delen met bevriende medegebruikers. Vernieuwend is het dan weer wel qua gebruiksgemak en algemene geliktheid. Terwijl Facebook nauwelijks aandacht besteedt aan zijn mobiele applicaties, is Path alleen op iOS en Android te vinden. Genoeg mensen die het al gebruiken om het in elk geval te testen en te genieten van de fantastische interface. Ideaal voor nieuwsgierigen en Facebook-haters.

Instapaper. Gouwe ouwe, inmiddels. Werkt ook gewoon in je webbrowser. Eenvoudig doch ijzersterk: bewaar (gestripte versies van) artikelen en teksten door vanuit je browser, RSS-lezer of Twitter om ze later al dan niet offline te lezen. Time-shifted reading, heet dat chic. Misschien wel dé redding voor long form journalism, in elk geval de voorheen ontbrekende schakel tussen de vluchtige wereld van het linkjes delen op Twitter (of scannen in je RSS-lezer) en de relatieve rust en afzondering die nodig is om langere teksten te lezen die achter die linkjes schuilgaan. Je kunt de écht goede artikelen ook weer delen met derden. Tip: niet per se superhandig om artikelen mee te archiveren; wie de voorheen superieure bookmarkdienst del.icio.us mist kan terecht bij pinboard.us. Oh ja: Instapaper-bakker Marco Arment heeft ook een goeie blog.

Instagram. Trouwe nieuwsbrieflezers wisten al dat we fan waren. De essentie is: Instagram verandert ons in fotografen. Of, zoals Wired het omschreef: Instragram ‘is giving newbies a way to develop deeper visual literacy’. Doorslaggevend is de bundeling van handelingen: wanneer je iets moois ziet maak je er geen generieke foto van, maar je maakt de keuze om er een Instagrammetje van te maken, ‘m gelijk te bewerken en online te zetten. En het werkt echt zo: je gaat anders naar je omgeving kijken en maakt zorgvuldiger foto’s. Collega Willem Dudok maakt as we speak tamelijk briljante foto’s van gletsjers in Argentinië, terwijl Martijn Beckers oog heeft voor Vliegende Hollanders op Bali.

Instacast. Weet u dat de samenwerking tussen JW’s Willem Dudok en ondergetekende begon als podcastend studentenduo in Nijmegen? Met de Berry en Uli-show maakten ze de digitale ether in Havana aan de Waal onveilig. Podcasting staat al 59 jaar op punt van doorbreken, en we geven het in 2012 gewoon opnieuw een kans. Eerlijk is eerlijk: het aanbod aan radio- en tv-programma’s is alleen maar gegroeid, maar de liefde die Apple geeft aan podcasts is na de aanvankelijke omhelzing een beetje doodgebloed. Deze onafhankelijke app brengt verbetering. Stiekem is het aanbod aan audio- en videoprogramma’s uitstekend – maar de Berry & Uli-show is helaas niet meer te vinden. (Kuch.)

Ace. Omdat Facebook voorlopig onontkoombaar is, maar de eigen iPhone-app drie keer niks is. Tenzij je ervan houdt om een andere foto te zien dan het kiekje waar je op getikt hebt, is die app voornamelijk als bere-irritant te typeren. Ace biedt uitkomst: een onafhankelijke Facebook-app die beter is dan het origineel. Bewijst dat Facebook een achterhaald platform aan het worden is dat zijn zaakjes niet op orde heeft. Is als ‘Plus for Facebook’ ook op iPad verkrijgbaar, maar die heb ik nog niet uitgeprobeerd.

Flipboard. Het instellen is even een gedoetje, maar dan heb je ook wat. Ook hier geldt de interface als belangrijkste verkoopargument: de mogelijkheid om door bij elkaar gescharrelde content te bladeren is superieur. Toch verwachten we vooral veel van het bij elkaar scharrelen: de app haalt zijn content op bij blogs, Twitter en Facebook, en als-ie straks beter kan berekenen welke links daadwerkelijk de moeite waard zijn, is Flipboard spekkoper.

Update: omdat u het bent, twee bonus-apps.

Reeder. Beste RSS-app voor iPhone, iPad en Mac. RSS is inmiddels oldschool: veel moderne mediaconsumenten scharrelen op sociale media hun informatiekostje wel bij elkaar. Maar van sommige bronnen wil je gewoon op de hoogte blijven en niks missen. Ik gebruik RSS dan ook vooral voor de belangrijke doch minder frequent updatende bronnen zoals individuele bloggers (een paar favoriete tech-bloggers: Ernst-Jan Pfauth, John Gruber, Paris Lemon en Marco Arment. Vul de websites in op Google Reader en koppel de Reeder-app eraan. Aan Reader kun je Instapaper weer koppelen om artikelen te bewaren.

Wunderlist. Todo-systeem dat gratis is en meest fraaie user interface heeft. Synchroniseert tussen iPhone, iPad en webversie. Ik gebruik ‘m niet want ben hardcore Omnifocus-gebruiker (zie volgende app), maar kan deze iedereen aanbevelen. De kern is: gebruik uw onbetrouwbare brein niet als opslagsysteem voor alle taken die gedaan moeten worden, maar sla ze op in handige lijstjes die je altijd bij de hand hebt.

Omnifocus. Voor de zwaardere gebruikers van productiviteitssoftware en GTD (Getting Things Done)-adepten. Synchroniseert met Mac- en iPad-versie – en vooral die laatste is erg goed. Briljant programma maar ook duizelingwekkend uitgebreid.

Hebt u zelf nog persoonlijke favorieten – voor de iPhone, of wellicht Android? Gooi maar in de comments!

Door internet verandert de manier waarop meningsvorming en maatschappelijke betrokkenheid worden georganiseerd, en dat is nog eens extra belangrijk voor politieke partijen. De mogelijkheden voor de PvdA Amsterdam om mensen te bereiken en aan zich te binden veranderen mee: eigen online nieuws, sociale media en nieuwsbrieven vormen daarvoor een goede basis.

De belangrijkste kenmerken van deze nieuwe site:

- de basisopzet van de site, met een nadruk op nieuws- en weblogberichten, een logische koppeling aan standpunten, thema’s en personen, interactie en sociale media, is overgenomen van het twee jaar geleden vernieuwde PvdA.nl (wij tekenden voor de achterliggende strategie, Internetbureau Mangrove voor de bouw en het fraaie grafisch ontwerp dat we naar de site van PvdA Amsterdam hebben vertaald). Naast de overzichtelijke presentatie van standpunten en programma’s is een website in onze optiek een platform voor politici om te communiceren, opiniestukken te plaatsen, mensen bij de politiek te betrekken.

- De doorzoekbaarheid van de site is verbeterd: onder elk artikel staan trefwoorden en persoonsnamen die aan een artikel verbonden zijn. Zo kun je alle artikelen over of van Lodewijk Asscher lezen op zijn persoonlijke pagina, of artikelen over kunst & cultuur. De blogstructuur van de site maakt het individuele politici eenvoudiger om zelf te bloggen.

- Ook erg belangrijk is uiteraard de integratie van sociale media en nieuwsbrieven. In de zijbalk worden de laatste twitterberichten van politici weergegeven; op de pagina van pakweg PvdA Centrum zijn dat tweets van bijvoorbeeld @pvdacentrum, @idoverhagen en @roelandrengelink. Ook een Facebook-likebox en knoppen om artikelen eenvoudig te delen op sociale media ontbreken niet.

- Voor de reacties hebben we gebruik gemaakt van Disqus, waarbij gebruikers zich kunnen identificeren met bijvoorbeeld hun Facebook- Google- of OpenID-profiel. Het registeren van een nieuw account is ook mogelijk, maar dat is maar omslachtig; terwijl de integratie van sociale media in de reactiemodule als bijkomend voordeel het eenvoudiger maakt om geschreven reacties in één moeite door te publiceren naar een van deze platforms.

In opdracht van het Danish Egyptian Dialogue Institute verzorgen onze vrienden van campagnebureau BKB een reeks campagnetrainingen aan vertegenwoordigers van praktisch het gehele politieke spectrum in Egypte. Ik werd gevraagd om in het laatste weekend van september een training te verzorgen waarin deelnemers tot trainers opgeleid worden, om zo hun eigen campagneteams de kneepjes van het vak te kunnen bijbrengen.  Het was voor mij de tweede keer in korte tijd om zo direct betrokken te zijn bij de politieke en maatschappelijke ontwikkelingen in Egypte. Eind juli gaf ik voor de Alfred Mozer Stichting een training op het gebied van politieke campagne en online strategie.

Zoals dat gaat als de trainer de trainer traint, ben je de microfoon kwijt voor je er erg in hebt.

Televisiemaker Bahram Sadeghi, wiens Congratulations to China een filmpje is dat u gezien moet hebben, verzorgde samen met politiek strateeg Barry Smit een programma over crisiscommunicatie en presentatietechnieken. Het onderdeel ‘kleren maken de man’ zorgde voor de nodige hilariteit.

Het Tahrirplein is inmiddels, met de nodige dwang, weer ingenomen door het krankzinnige verkeer van de metropool, maar op 30 september maakten de demonstranten en acteur Sean Penn er de dienst uit. In een wat bevreemdende mix van protest, politieke discussie, gezelligheid en straatventen ontmoeten mannen, vrouwen, kinderen en een enkele nieuwsgierige toerist elkaar. Johnny Wonder overweegt bij een volgend bezoek T-shirtjes met #ikstahierplein te gaan verkopen.

Wie met een boottocht over de Nijl even aan de hectiek van stad en actualiteit dacht te ontsnappen, komt bedrogen uit. Het eind januari in de fik gestoken kantoor van (toenmalig) president Mubarak vormt een reusachtige gedenksteen aan het geweld van die dagen.

Terwijl de basisversie van onze ‘Wie is de Bob?’-app al een maandje proefdraaide, hebben we daar nu een gepersonaliseerde videomodule aan toegevoegd. Zie de korte demovideo:

De kracht van het Bob-concept is dat op een laagdrempelige manier verantwoordelijk gedrag rond alcohol & verkeer wordt gestimuleerd. Dankzij succesvolle eerdere reclamecampagnes is ‘Bob’ onderdeel geworden van ons collectieve bewustzijn: ‘Wie is de Bob?’ is een steeds meer vanzelfsprekende vraag geworden.

We besloten dat we daar het beste op konden voortbouwen door via sociale media mensen daadwerkelijk te helpen afspreken wie de Bob is, en dat proces bovendien zichtbaar te maken voor hun vrienden. Dus bouwden we een Facebook-applicatie waarmee je vrienden kunt uitnodigen voor evenementen, en wordt afgesproken wie de Bob is. Elke deelnemer wint Bob-punten, maar als je daadwerkelijk de Bob bent verdien je er méér – en maak je meer kans op prijzen.

Tot slot wordt een video gegenereerd waarin de meerijders hun Bob (als held van de avond) kunnen bedanken – óók ten overstaan van de buitenwereld. Want dat is de kracht van het Bob-concept: dat mensen daadwerkelijk worden gefaciliteerd en gestimuleerd om te zorgen dat iedereen veilig thuis komt na een avond uit.

Nieuwsgierig? Doe mee op www.wieisdebob.nl!

Hiervoor werkte Sascha als projectmanager bij onder andere Waag Society en als kwaliteitsadviseur voor TNT. Ze startte haar carriere als freelance fotograaf en journalist. “Het runnen van mijn eigen bedrijf was heerlijk. Vijf jaar lang mocht ik interessante mensen interviewen, voor reisrapportages afreizen naar Nieuw Zeeland en Curacao en trendonderzoek en camerawerk doen voor MTV.” Na vijf jaar freelancer te zijn geweest, vertrok ze voor bijna 6 jaar naar Londen, waar ze zich specialiseerde in managementsystemen en projectmanagement.

En dat is ook precies wat ze bij ons gaat doen. Voor Johnny Wonder gaat ze zorgen dat onze werkzaamheden nog meer gestroomlijnd worden, gaat ze de planning verzorgen en zal ze projecten leiden.

En, wat vind je ervan?

Tja, anno 2011 mag het geen verrassing heten dat je geen videotheek meer nodig hebt om een film te kijken, me dunkt. Het is echter evenmin verbazingwekkend dat we desondanks graag bereid zijn dit toe te lichten op landelijke televisie.

Bekijk het fragment:

De achterliggende ontwikkeling is uiteraard dat de gestage opmars van internet in de huiskamer een heel aantal markten openbreekt. Dankzij tv’s met ingebouwde internetconnectiviteit, afzonderlijke mediacenter-software als Boxee en Plex en straks vooral dankzij Apple TV en Google TV kan iedereen eenvoudig met audiovisuele media consumenten in de huiskamer bereiken.

En dan moet je niet alleen denken aan filmmaatschappijen die zonder tussenkomst van een videotheek hun films aanbieden of kattenfilmpjes van je nichtje, maar ook aan maatschappelijke organisaties en bedrijven. Politieke partijen en vakbonden kunnen hun achterban bereiken met videoboodschappen, commerciële bedrijven kunnen klanten met videopodcasts bedienen.

En de integratie met sociale media (lees ook mijn oude blogpost ‘Is de toekomst van tv sociaal?‘) maakt het ook nog eens gezellig en interactief. Als het aan Johnny Wonder ligt, tenminste…

Google+ maakt de tekortkomingen van de concurrentie opeens pijnlijk duidelijk.

Facebook: gedwongen tweezijdig
Facebook is gemankeerd door de gedwongen tweezijdigheid van sociale verbanden: gebruikers moeten elkaar toevoegen als vriend om een relatie te verkrijgen. De later toegevoegde mogelijkheid lijstjes en groepen te creëren doet niets af aan het overdreven belang dat wordt toegekend aan het onderscheid tussen ‘vrienden’ en ‘niet-vrienden’. Iedereen wordt op een grote hoop gegooid, waardoor mensen uiteindelijk persoonlijke informatie delen met een nogal divers samengestelde groep van 500 vage bekenden.

Niet voor niets heb je een Facebook-pagina nodig als organisatie of publiek persoon om eenzijdig gevolgd te kunnen worden door klanten of fans. Het verschil tussen een privé-profiel en een publieke pagina is daarmee ook al zo’n kunstmatig onderscheid – wat het gebruik van Facebook alleen maar ingewikkeld maakt.

Twitter: alleen openbaar
Twitter is op zijn beurt succesvol omdat het precies de vrije ruimte opvult die Facebook open laat. Niks geen wederzijdse, symmetrische relaties: op Twitter praat je in het openbaar en kan iedereen elkaar volgen, wat de dienst vooral geschikt maakt voor openbaar communicerende types zoals BN’ers, journalisten, politici en bloggers.

Ook kun je één op één privéberichten (DM’s) versturen – maar het gat tussen berichten delen met één enkel persoon enerzijds en met de gehele wereld anderzijds is wel erg groot. De mogelijkheid om je Twitter-profiel af te schermen is eveneens vreemd: dat verhoudt zich slecht tot de wijze waarop anderen Twitter gebruiken, en is dan ook niet populair.

Facebook en Twitter kunnen slechts een beperkt deel van je social graphorganiseren. Dat biedt ruimte voor gespecialiseerde diensten die een ander deel ervan bedienen. Yammer bijvoorbeeld: bedrijfstwitter met berichten die alleen je collega’s kunnen lezen.

Versplinterd landschap
Yammer vult een niche op die weer door LinkedIn wordt opengelaten; op die site kun je immers bij uitstek in het openbaar communiceren met zakelijke relaties. LinkedIn is op zijn beurt een aanvulling op Facebook, dat vooral voor privérelaties is bestemd. Facebook wil echter ook openbare en zakelijke communicatie faciliteren, maar laat daardoor weer ruimte voor intieme communicatie met een klein aantal vrienden – een domein waar Path zijn zinnen op heeft gezet.

Feit is dat het sociale leven niet zo gecompartimenteerd is als het landschap van sociale-netwerkdiensten doet voorkomen. Zakelijk en privé lopen door elkaar, en het onderscheid tussen een tamelijk goede vriend en een niet-zo-vage kennis is niet altijd even goed te maken. De versplintering van de markt van sociale netwerken is vooral een gevolg van hun onvermogen om schaalbaar en flexibel te zijn, om verschillende typen relaties te organiseren, om recht te doen aan de variaties in sociale nabijheid, om de verschillende, deels overlappende sociale kringen waarvan wij deel uitmaken op een logische manier te combineren.

Google+ heeft dat gedaan. Met Circles is het mogelijk op een intuïtieve manier kringen aan te maken (van bijvoorbeeld collega’s, vrienden, kennissen en interessante bloggers). Het onderscheid tussen eenzijdig volgen van onbekenden en het wederzijds toevoegen van goede vrienden is verdwenen. Publiek communiceren en gevolgd worden zoals op Twitter is net zo eenvoudig als het delen van persoonlijke ontboezemingen met een select groepje vaste vrienden. Yammer is met één klap overbodig door een kring “collega’s” aan te maken.

Geen destination site, maar infrastructuur
Nu is het nog zaak om de geproduceerde berichten te integreren in een relevante stroom. Maar dat is een kolfje naar de hand van Google, dat immers gespecialiseerd is in het bouwen van algoritmes die schaarse relevantie destilleren uit overvloedige content. Zo moeilijk is het niet om een overzicht te presenteren van de updates in je netwerk met relatief veel +1′s en reacties, gecombineerd met factoren zoals gemeenschappelijke contacten en wederzijdse communicatie in het verleden. En dan heb ik het nog niet eens gehad over het feit dat Google al gigantisch veel gebruikers en diensten heeft – en met Android het grootste besturingssysteem voor smartphones heeft om met Google+ te combineren.

Gaat Google alles overnemen, kunnen alle andere diensten nu inpakken? Waarschijnlijk niet. Wijze woorden van Stowe Boyd: ‘my natural drift — and I think other people’s too, in time — will be away from massive all-in-one tools, and toward a mosaic of highly specialized apps.

Google+ is zo flexibel, schaalbaar en generiek, dat het onderdeel wordt van de infrastructuur wordt die we gebruiken voor allerlei diensten. Het is niet gebouwd als destination site zoals Facebook, maar een sociale infrastructuur die elders kan worden geïntegreerd.

Naast de populaire Google-webdiensten moet je daarbij vooral kijken naar het mobiele besturingssysteem Android. Een recepten-app kan met Google+ eigen kookcommunities creëren, of gebruikers juist binnen hun bestaande privé-circles recepten laten delen. Een app met zakelijk nieuws laat gebruikers eenvoudig nieuws delen met collega’s, of met externe zakelijke contacten. Apple heeft al stappen in deze richting gezet met de integratie van Twitter in iOS 5, maar Google heeft met een eigen besturingssysteem én een eigen netwerk (waarbij Google+ verreweg superieur is aan Twitter) nu de beste kaarten in handen.

Of het daadwerkelijk succesvol wordt, staat te bezien. Bewezen is alvast dat Google social heus wel ‘snapt’. Nu eerst maar eens de dienst blijven uitproberen – ik ben hier te vinden.

We hebben bovendien een samenwerkingsconcept ontwikkeld voor BelCompany en Tweakers.net, waarbij communityleden van Tweakers.net worden uitgenodigd reviews te schrijven met testexemplaren van BelCompany, die BelCompany-bezoekers in de winkel op de desbetreffende tablet kunnen aflezen. Nice, he?

Ook kunnen bezoekers een oordeel achterlaten, dat weer op WikiTablets en Tweakers.net wordt gedeeld. Maar da’s voor straks. De basis is gelegd met WikiTablets.nl, waar de redactie-reviews van Tweakers.net al een speciaal plekje hebben gekregen op de tabletpagina’s.

Uiteraard zit WikiTablets ook op Twitter en Facebook. Voor ontwerp & frontend-design, backend-ontwikkeling en SEO hebben we onze vrienden van Large Tosti, Pagebuilds en Ramon Eijkemans ingeschakeld