Gedoe in de blogosfeer: het fenomeen weblogcomments staat onder druk. Hoewel sommigen de mogelijkheid van een nieuwssite of weblog zonder reactiemogelijkheid ondenkbaar vinden, is het klassieke reaguren een achterhaald fenomeen dat we maar snel moeten inruilen voor wat beters.

Redenen om comments te killen

Zoals bijvoorbeeld MacStories, Matt Gemmell, Paris Lemon en Dave Winer maar ook het Brabants Dagblad melden, zijn er meer dan genoeg redenen om de comments de nek om te draaien:

- de conversatie verhuist naar Twitter en Facebook;

- een website of blog is het domein van de schrijver. Het is een betere verdeling van rechten en verantwoordelijkheden als anderen op hun eigen blog of Twitter publiceren;

- het was sowieso al een achterhaald idee dat één blogpost een centrale verzamelplek zou zijn van alle relevante bijdragen over een onderwerp. In de blogosfeer was nieuws al een conversatie van verschillende onderling linkende blogposts en nieuwsartikelen; dat elk van deze artikelen een eigen reacties-draadje had is daar moeilijk compatibel mee;

- comments voegen vaak te weinig toe of zijn negatief en verpesten de sfeer. Anders gezegd: er is veel ruis en overlast doordat iedereen dezelfde lijst comments krijgt gepresenteerd, waardoor schreeuwers de meeste aandacht krijgen – en populaire topics verzanden in een onoverzichtelijke brei;

- reacties vergroten de laadtijd van een site;

- modereren kost te veel tijd.

Redenen om comments te behouden

Nadelen van het verwijderen van de reactiemogelijkheid zijn er ook. Maar met het recht op vrije en anonieme meningsuiting, zoals Albert Benschop stelt, heeft dat niet veel te maken. Ga maar bloggen of Twitteren als je je mening kwijt wil – je hebt geen recht om te publiceren op andermans platform. Of, zoals Fred Wilson zegt, zou je gewoon waardevolle bijdragen missen:

@parislemon you are missing out on a rich experience by dissing comments, commenters, and the dialog that results. parislemon.com/post/152882106…

— Fred Wilson (@fredwilson) January 4, 2012

Een belangrijker probleem is dat weblogcomments nog een póging doen om een conversatie te centraliseren, eventueel doordat reaguurders comments plaatsen met links naar relevante artikelen elders. Maar dat is eerder de verantwoordelijkheid van de blogger in kwestie. Bovendien wordt het ook steeds beter om conversaties op sociale media inzichtelijk, linkbaar en archiveerbaar te maken, bijvoorbeeld met hashtags of met pakweg Storify.

Maar dat werkt allemaal nog niet optimaal. Bovendien zijn er veel mensen die wel willen reageren maar dat mogelijk niet met een blog of sociale media-account willen doen – en verwachten dat ze een bijdrage kunnen plaatsen. De meeste sites met een commentfunctie hebben ‘m om die reden: omdat het hoort en je bezoekers het verwachten. In dat geval biedt een platform als Disqus of Facebook comments uitkomst. Maar dat zijn geen bijzonder sterke argumenten. Het is veelzeggend dat we ons bij Johnny Wonder maar weinig bezighouden met blogcomments en modereren – terwijl we organisaties juist helpen met conversationele communicatie en het werken aan online-betrokkenheid met relevante doelgroepen.

Update: ik had natuurlijk een grapje moeten maken over ‘comments welkom’. Comments welkom. Maar ja, QED enzo, hier een paar tweets. Oh, en met dank aan @alper: áls je comments gebruikt, doe het dan goed. If your website’s full of assholes, it’s your fault.

@jaapstronks ik durf er nu niet te commenten ;)

— Gyurka Jansen (@ThE_ED) January 13, 2012

@jaapstronks Omdat we nu social media hebben. Had je daar een hele blogpost voor nodig? :-)

— Alexander Pleijter (@APleijter) January 13, 2012

@jaapstronks het is eerder andersom. Slechte reactiesystemen zorgen ervoor *dat* discussie verhuist naar andere media. Niet eens veel beter.

— Stonehead (@stonehead) January 13, 2012

@jaapstronks Geen referentie aan: dashes.com/anil/2011/07/i…

— Alper Çuğun (@alper) January 13, 2012

@jaapstronks Andere kant is natuurlijk dat commenten op blogpost vaak laagdrempelig is. geen extra inlog nodig enzo

— Huub Bellemakers (@HuubBellemakers) January 13, 2012

@jaapstronks en fanatieke discussies op eigen pagina kan voor commerciele partijen interessant zijn, puur voor pageviews

— Huub Bellemakers (@HuubBellemakers) January 13, 2012

@jaapstronks @stonehead Het viel me op dat veel blogsites hun comments uitbesteden aan een partij als disqus. Heeft dat er ook mee te maken?

— Bram Balk (@brambalk) January 13, 2012

@jaapstronks Discussies blijven ook vaak niet lang genoeg ‘leven’. Social media maakt ze sneller en actiever. Helaas ook vaak laffer.

— Stonehead (@stonehead) January 13, 2012

@jaapstronks en foutgevoeliger. (‘maken’) :)

— Stonehead (@stonehead) January 13, 2012

Een opgeruimde smartphone is een opgeruimde geest, zei mijn oma altijd – geen betere manier om 2012 in te luiden dan met een paar goeie iPhone-tips, dunkt ons. In de kerstvakantie raakte ondergetekende op Twitter en op Path in gesprek over goede iPhone-apps (onder meer met iPhoneclub-redacteur Bart Breij die zijn eigen lijstje van Beste iPhone-apps van 2011 aan het samenstellen was). Ik zei tegen ‘m op Path:

Mag ik input geven voor zinnige criteria? Dat je met apps dingen fundamenteel beter kunt doen dan met desktopsoftware is een significant iets. Ook dat belangrijke innovaties smarthpone- of zelfs iOS-only zijn. Die apps demonstreren dat iOS de frontlinie is voor de online-revolutie – voor elke markt, van lezen, gmaming en home-entertainment tot fotografie, productiviteit en boodschappen doen. [...] De beste programmeurs, vormgevers en strategen ter wereld zijn op dit moment iOS-apps, aan het maken, die maken dingen die niet eens een web-/desktopvariant hebben. De genoemde apps zijn ervoor de eerste bewijzen, maar het belooft wat voor 2012/2013.

Without further ado, een paar van onze favorieten.

Path. Of het sociale netwerk een uitdaging voor Facebook is staat nog maar te bezien: waar Google+ qua opzet fundamenteel vernieuwend is door zowel besloten communicatie tussen vrienden als openbare ‘broadcast’-communicatie á la Twitter mogelijk te maken, is Path in wezen oude wijn in nieuwe zakken: je kunt statusupdates delen met bevriende medegebruikers. Vernieuwend is het dan weer wel qua gebruiksgemak en algemene geliktheid. Terwijl Facebook nauwelijks aandacht besteedt aan zijn mobiele applicaties, is Path alleen op iOS en Android te vinden. Genoeg mensen die het al gebruiken om het in elk geval te testen en te genieten van de fantastische interface. Ideaal voor nieuwsgierigen en Facebook-haters.

Instapaper. Gouwe ouwe, inmiddels. Werkt ook gewoon in je webbrowser. Eenvoudig doch ijzersterk: bewaar (gestripte versies van) artikelen en teksten door vanuit je browser, RSS-lezer of Twitter om ze later al dan niet offline te lezen. Time-shifted reading, heet dat chic. Misschien wel dé redding voor long form journalism, in elk geval de voorheen ontbrekende schakel tussen de vluchtige wereld van het linkjes delen op Twitter (of scannen in je RSS-lezer) en de relatieve rust en afzondering die nodig is om langere teksten te lezen die achter die linkjes schuilgaan. Je kunt de écht goede artikelen ook weer delen met derden. Tip: niet per se superhandig om artikelen mee te archiveren; wie de voorheen superieure bookmarkdienst del.icio.us mist kan terecht bij pinboard.us. Oh ja: Instapaper-bakker Marco Arment heeft ook een goeie blog.

Instagram. Trouwe nieuwsbrieflezers wisten al dat we fan waren. De essentie is: Instagram verandert ons in fotografen. Of, zoals Wired het omschreef: Instragram ‘is giving newbies a way to develop deeper visual literacy’. Doorslaggevend is de bundeling van handelingen: wanneer je iets moois ziet maak je er geen generieke foto van, maar je maakt de keuze om er een Instagrammetje van te maken, ‘m gelijk te bewerken en online te zetten. En het werkt echt zo: je gaat anders naar je omgeving kijken en maakt zorgvuldiger foto’s. Collega Willem Dudok maakt as we speak tamelijk briljante foto’s van gletsjers in Argentinië, terwijl Martijn Beckers oog heeft voor Vliegende Hollanders op Bali.

Instacast. Weet u dat de samenwerking tussen JW’s Willem Dudok en ondergetekende begon als podcastend studentenduo in Nijmegen? Met de Berry en Uli-show maakten ze de digitale ether in Havana aan de Waal onveilig. Podcasting staat al 59 jaar op punt van doorbreken, en we geven het in 2012 gewoon opnieuw een kans. Eerlijk is eerlijk: het aanbod aan radio- en tv-programma’s is alleen maar gegroeid, maar de liefde die Apple geeft aan podcasts is na de aanvankelijke omhelzing een beetje doodgebloed. Deze onafhankelijke app brengt verbetering. Stiekem is het aanbod aan audio- en videoprogramma’s uitstekend – maar de Berry & Uli-show is helaas niet meer te vinden. (Kuch.)

Ace. Omdat Facebook voorlopig onontkoombaar is, maar de eigen iPhone-app drie keer niks is. Tenzij je ervan houdt om een andere foto te zien dan het kiekje waar je op getikt hebt, is die app voornamelijk als bere-irritant te typeren. Ace biedt uitkomst: een onafhankelijke Facebook-app die beter is dan het origineel. Bewijst dat Facebook een achterhaald platform aan het worden is dat zijn zaakjes niet op orde heeft. Is als ‘Plus for Facebook’ ook op iPad verkrijgbaar, maar die heb ik nog niet uitgeprobeerd.

Flipboard. Het instellen is even een gedoetje, maar dan heb je ook wat. Ook hier geldt de interface als belangrijkste verkoopargument: de mogelijkheid om door bij elkaar gescharrelde content te bladeren is superieur. Toch verwachten we vooral veel van het bij elkaar scharrelen: de app haalt zijn content op bij blogs, Twitter en Facebook, en als-ie straks beter kan berekenen welke links daadwerkelijk de moeite waard zijn, is Flipboard spekkoper.

Update: omdat u het bent, twee bonus-apps.

Reeder. Beste RSS-app voor iPhone, iPad en Mac. RSS is inmiddels oldschool: veel moderne mediaconsumenten scharrelen op sociale media hun informatiekostje wel bij elkaar. Maar van sommige bronnen wil je gewoon op de hoogte blijven en niks missen. Ik gebruik RSS dan ook vooral voor de belangrijke doch minder frequent updatende bronnen zoals individuele bloggers (een paar favoriete tech-bloggers: Ernst-Jan Pfauth, John Gruber, Paris Lemon en Marco Arment. Vul de websites in op Google Reader en koppel de Reeder-app eraan. Aan Reader kun je Instapaper weer koppelen om artikelen te bewaren.

Wunderlist. Todo-systeem dat gratis is en meest fraaie user interface heeft. Synchroniseert tussen iPhone, iPad en webversie. Ik gebruik ‘m niet want ben hardcore Omnifocus-gebruiker (zie volgende app), maar kan deze iedereen aanbevelen. De kern is: gebruik uw onbetrouwbare brein niet als opslagsysteem voor alle taken die gedaan moeten worden, maar sla ze op in handige lijstjes die je altijd bij de hand hebt.

Omnifocus. Voor de zwaardere gebruikers van productiviteitssoftware en GTD (Getting Things Done)-adepten. Synchroniseert met Mac- en iPad-versie – en vooral die laatste is erg goed. Briljant programma maar ook duizelingwekkend uitgebreid.

Hebt u zelf nog persoonlijke favorieten – voor de iPhone, of wellicht Android? Gooi maar in de comments!

Vorige maand lanceerde Veilig Verkeer Nederland de Bob-zomertour, die langs vele festivals en evenementen gaat. Ter gelegenheid daarvan was Johnny Wonder gevraagd het Bob-concept in het algemeen en deze camapgne in het bijzonder naar internet te vertalen, als startschot van een bredere online-strategie voor Bob & VVN – check ook de Bob-pagina op Facebook met in een maand tijd al tweeduizend fans.

Terwijl de basisversie van onze ‘Wie is de Bob?’-app al een maandje proefdraaide, hebben we daar nu een gepersonaliseerde videomodule aan toegevoegd. Zie de korte demovideo:

De kracht van het Bob-concept is dat op een laagdrempelige manier verantwoordelijk gedrag rond alcohol & verkeer wordt gestimuleerd. Dankzij succesvolle eerdere reclamecampagnes is ‘Bob’ onderdeel geworden van ons collectieve bewustzijn: ‘Wie is de Bob?’ is een steeds meer vanzelfsprekende vraag geworden.

We besloten dat we daar het beste op konden voortbouwen door via sociale media mensen daadwerkelijk te helpen afspreken wie de Bob is, en dat proces bovendien zichtbaar te maken voor hun vrienden. Dus bouwden we een Facebook-applicatie waarmee je vrienden kunt uitnodigen voor evenementen, en wordt afgesproken wie de Bob is. Elke deelnemer wint Bob-punten, maar als je daadwerkelijk de Bob bent verdien je er méér – en maak je meer kans op prijzen.

Tot slot wordt een video gegenereerd waarin de meerijders hun Bob (als held van de avond) kunnen bedanken – óók ten overstaan van de buitenwereld. Want dat is de kracht van het Bob-concept: dat mensen daadwerkelijk worden gefaciliteerd en gestimuleerd om te zorgen dat iedereen veilig thuis komt na een avond uit.

Nieuwsgierig? Doe mee op www.wieisdebob.nl!